Sinds ik 49 ben, merk ik dat ik me bewuster ben van allerlei zaken: mijn lichaam, hoe ik me voel en wat er om me heen gebeurt. Misschien is het goed om dat er meteen bij te zeggen: ik heb geen grote klachten en geen behoefte om alles te verklaren. Wat er wel is, is meer aandacht. Daarover gaat dit eerste artikel over 50 worden en de overgang.
Toen ik 49 werd, merkte ik dat er iets begon te schuiven. Niet elke dag even duidelijk, maar soms ineens, soms pas achteraf. Dat ik dacht: “Zou dit misschien met de overgang te maken hebben?”
September vorig jaar schreef ik al 49 geworden en nu: op weg naar mijn 50e. Toen realiseerde ik me dat ik echt in mijn late forties zit. Dat gevoel is gebleven. In september word ik 50 en eerlijk gezegd vind ik dat vooral leuk (en een reden voor een feestje!).
Maar nu ik 49 ben, is voor mij ook echt het moment aangebroken om me meer in de overgang te verdiepen. Zo heb ik een workshop gevolgd, deel ik ervaringen met anderen en door erover te lezen. Nu lees ik het boek Je kunt er wél iets aan doen, het is toegankelijk en helder. En veel wat ik lees herken ik van een workshop die ik afgelopen najaar volgde. Belangrijkste les tot nu toe is dat dit een fase is waar je rustig doorheen kunt bewegen, op je eigen manier.
Weinig klachten, wel herkenning
Als het over de overgang gaat, hoor je soms of vaak stevige verhalen. Bij mezelf valt het mee. Ik heb tot nu toe weinig uitgesproken klachten. En toch herken ik steeds meer.
Ik gebruik al jaren een Mirena-spiraal en ben sindsdien niet meer ongesteld. Dat maakt het lastig om precies te weten waar ik sta. De spiraal eruit halen om ‘duidelijkheid’ te krijgen voelt voor mij niet logisch. Dus laat ik dat los, dan weet ik het maar niet.
Maar zo heb ik al jaren last van stijve spieren en lage rugpijn. Dat schrijf ik altijd toe aan ‘mijn’ fibromyalgie maar nu weet ik dat dit óók typische overgangsklachten zijn. Ik heb er al met mijn fysiotherapeut over gesproken en geconcludeerd: het zal vast een combinatie zijn. Niet alles hoeft één duidelijke oorzaak te hebben.
Afgelopen zomer kreeg ik last van opvliegers. Eerst twijfelde ik nog, maar nee dit waren ze echt! Dat vond ik eerlijk gezegd best een bijzondere gewaarwording. Het was een drukke periode, met de verhuizing, opleiding, minder structuur en ook wat slechter eten. Toen ik weer bewuster ging eten en beter voor mezelf ging zorgen, merkte ik dat de opvliegers afzwakten. Inmiddels heb ik ze zelfs helemaal niet meer.
Wat ik vooral interessant vind, is hoeveel invloed voeding en leefstijl hebben op hoe je je voelt. Ik drink geen alcohol meer, mijn koffie-inname is lager maar ja, ik houd van chocolade, chips en soms een koekje, en dat eet ik gewoon af en toe! Daarnaast ben ik (nog) meer gaan bewegen. Kleine aanpassingen, met echt merkbaar effect!
Laten we het er meer over hebben
Wat me opvalt, is hoe vaak dit onderwerp nu voorbij komt. Met vriendinnen die net als ik dit jaar 50 worden of het net zijn geworden. Het is fijn om daar open over te praten, zonder het zwaar te maken. We herkennen dingen, lachen erom en nemen het tegelijk serieus, door erover te praten, elkaar vragen te stellen en ervaringen te delen.
Ook op het werk komt het af en toe ter sprake. Nog wat voorzichtig soms. Het voelt dan soms als een taboe, terwijl dat eigenlijk nergens voor nodig is. Juist daarom wil ik er dit jaar zo nu en dan over schrijven. Niet om het groter te maken dan het is, maar juist om het normaler te maken. Voor mij is het nu belangrijk om hier meer bij aanwezig te zijn: bij deze overgang. Een fase die bij het leven hoort en die iedereen op zijn of haar eigen manier tegenkomt.
Dit is waar ik nu ben.
